Jak opiekun może sam sobie pomóc?

Opieka nad inną osobą jest zadaniem ważnym i bardzo wymagającym. Dlatego też ogromnie istotne jest to, aby opiekun pamiętał, że musi również troszczyć się o własne potrzeby. Zmagając się z codziennymi problemami, jakie niesie opieka, opiekun staje wobec wielu wyzwań natury fizycznej i emocjonalnej.

Praktyczne wskazówki:

  • Utrzymuj kontakt z rodziną, przyjaciółmi i światem zewnętrznym.
  • Znajdź czas dla siebie, organizując w tym czasie regularne wizyty innych opiekunów, członków rodziny lub przyjaciół, którzy przejmą Twoje obowiązki nad podopiecznym.
  • Poznaj swe ograniczenia i nie bój się przyjmować pomoc lub prosić o nią
  • członków rodziny, przyjaciół czy też innych specjalistów, np. fizjoterapeutów, pielęgniarkę środowiskową.
  • Staraj się, żeby czynności wymagające wysiłku fizycznego, takie jak dźwiganie, podnoszenie chorego, nie spadały wyłącznie na Ciebie, aby nie doprowadzić do poważnych uszkodzeń fizycznych i uszczerbku Twego zdrowia. Korzystaj z pomocnych sprzętów w opiece nad chorym, np. podnośnika do wanny, wózka inwalidzkiego, chodzika, krzesełka – toalety.
  • Współpracuj z chorym – niech pomaga Tobie w miarę możliwości w codziennych czynnościach
  • Odwiedzaj lekarza regularnie i sprawdzaj swój stan zdrowia, zwłaszcza gdy czujesz się szczególnie zmęczony, przygnębiony lub wyczerpany.

 

Potrzeby emocjonalne:

  • Znajdź czas na to, aby bez poczucia winy zająć się własnymi, osobistymi potrzebami – odpocznij, pójdź na spacer, poczytaj książkę. Musisz też odpoczywać!
  • Zaakceptuj to, że twoje emocje będą się często zmieniać i będziesz miewać lepsze i gorsze dni. Nie oznacza, że jesteś złym opiekunem, tylko dlatego, że czasami się złościsz na podopiecznego. Każdy z Was może mieć gorszy dzień!
  • Nie ukrywaj swoich uczuć przed innymi. Postaraj się mieć kontakt z kimś z rodziny, przyjaciół, żebyś mógł porozmawiać o swoich uczuciach i potrzebach.
  • Gdy jesteś spięty, zdenerwowany i nie możesz sobie z tym poradzić, daj upust swoim uczuciom. Nie wstydź się płakać lub krzyczeć, ale nie rób tego w obecności chorego, ani tak, aby chory to słyszał.
  • Nigdy nie oskarżaj siebie za zachowanie chorego lub za Twoje reakcje wobec niego. To nie jest niczyja wina.
  • Próbuj nie brać do siebie złości lub oskarżeń chorego – jego zachowanie nie jest umyślne.
  • Jeśli czujesz się zakłopotany i zażenowany zachowaniem chorego w miejscu publicznym lub stanem chorego, staraj się wyjaśnić tę sytuację osobom, które często spotykasz.
  • Nagradzaj się za swoje osiągnięcia w opiece.

 

Pamiętaj, że czasami u osób z chorobą Alzheimera zaobserwować można nagłe, krótkie przebłyski jasnego, normalnego myślenia, kiedy wydaje się, że zachowują się i rozumują, jak dawniej. Takie przebłyski świadomości spowodowane są chorobą i niestety nie świadczą o tym, że stan chorego nagle się poprawił. Bądź więc ostrożny w interpretowaniu takich momentów i nie oczekuj po nich zbyt wiele.